اعصاب محیطی مغز و نخاع شما را به سایر قسمت های بدن متصل می کند. این اعصاب عضلات شما را کنترل می کنند تا بتوانید راه بروید ، چشمک بزنید ، قورت دهید ، وسایل را بردارید و کارهای دیگر را انجام دهید.
انواع مختلفی از تومورهای عصبی رخ می دهد. اگرچه علت آنها معمولاً ناشناخته است ، اما برخی ارثی هستند.
بیشتر تومورها سرطانی (بدخیم) نیستند ، اما می توانند منجر به آسیب عصبی و از دست دادن کنترل عضلات شوند. به همین دلیل مراجعه به پزشک در هنگام بروز توده غیرمعمول ، درد ، گزگز یا بی حسی مهم است.
تومور غلاف عصب پیچیده تری ممکن است شکل دمبل به خود بگیرد. این موارد در ستون فقرات و لگن اتفاق می افتد و با اعصاب مهم در هم آمیخته شده است.
جراحان کلینیک ضمن مراقبت از حفظ استخوانهای عصبی که تحت تأثیر تومور شما نیستند ، شوانومای شما را با احتیاط بر می دارند.
تومورهای عصب محیطی با رشد در درون آنها (تومورهای داخل مغزی) یا فشار دادن روی آنها (تومورهای خارج عصبی) بر روی اعصاب تأثیر می گذارند. بیشتر آنها خوش خیم هستند. انواع مختلف تومورهای عصب محیطی خوش خیم عبارتند از:
شوانوما شایعترین تومور عصب محیطی خوش خیم در بزرگسالان ، یک بیماری شوانوم ، می تواند در هر جایی رخ دهد. به طور معمول از یک بسته نرم افزاری (فاشیکول) درون عصب اصلی می آید و بقیه اعصاب را جابجا می کند. برخی از شوانوماها ممکن است در داخل بزرگ شوند و شکل های غیرمعمولی به خود بگیرندستون فقرات یا لگن ، مانند تومورهای دمبل. اگر دچار یک شوانوما در بازو یا پا شوید ، ممکن است متوجه توده شوید.
هنگامی که شوانوم بزرگتر می شود ، فاسیکول های بیشتری تحت تأثیر قرار می گیرند و برداشتن را دشوار می کنند. به طور کلی ، آنها به آرامی رشد می کنند.
اگر در نزدیکی ساقه مغز خود دچار یک شوانومای نادر هستید ( نوروم صوتی ) ، ممکن است متوجه اختلال در تعادل یا شنوایی خود شوید. بیشتر اوقات این نوع تومور بدون ارتباط با سندرم تشکیل می شود ، به عنوان شوانوم دهلیزی نیز شناخته می شود ، اما ممکن است چند نوروم صوتی به عنوان تومورهای نوروفیبروماتوز 2 (NF2) تشخیص داده شود. درمان نشده تومورهای NF2 که به رشد خود ادامه می دهند می توانند بر روی اعصاب اطراف تأثیر گذاشته و ساقه مغز را فشرده کنند.
شوانوماس معمولاً به صورت تومورهای انفرادی رخ می دهد ، اگرچه گاهی اوقات افراد ممکن است چندین مورد از آنها در بازوها ، پاها یا بدن داشته باشند ، بیماری معروف به شوانوماتوز.
نوروفیبروما این نوع متداول تومور عصب خوش خیم تمایل دارد که به طور مرکزی در داخل عصب تشکیل شود. نوروفیبروما ممکن است از چند بسته عصبی ایجاد شده و تمایل به ایجاد علائم خفیف داشته باشد. این تومور معمولاً در افرادی که مبتلا هستند ایجاد می شود نوروفیبروماتوز 1 (NF1) .
پزشکان معمولاً افرادی را که NF1 دارند با بررسی تغییر رنگ یا تومورهای خوش خیم روی پوست آنها تشخیص می دهند. برخی از افراد مبتلا به NF1 ممکن است دچار بیماری های دیگری مانند انحنای ستون فقرات شوند ( اسکولیوز ) ، تغییر شکل دیگر استخوان یا تومور عصب چشم (گلیوم بینایی). بیماران مبتلا به NF1 در معرض خطر ابتلا به تومور غلاف عصب محیطی بدخیم هستند.
علت تومورهای خوش خیم عصب محیطی معمولاً مشخص نیست. برخی ارثی هستند. شایع ترین نوع آن ، شوانوم است. به طور معمول در یک بسته نرم افزاری در داخل عصب اصلی شروع می شود و بقیه عصب را جابجا می کند. نوع رایج دیگر ، نوروفیبروما است. آنها اغلب در داخل عصب تشکیل می شوند. بعضی اوقات از چند دسته عصبی بوجود می آیند. پرینهوریوم نادر است و می تواند از داخل یا خارج عصب رشد کند. تومورهای خارج از عصب هنگام فشار بر روی عصب می توانند مشکلاتی ایجاد کنند. تومورهای خوش خیم دیگری که در خارج از اعصاب تشکیل می شوند توده های نرم سلولهای چربی با رشد آهسته به نام لیپوما و کیست های گانگلیون هستند.